prodpas.eu
Zaloguj się Zarejestruj się

Sprzedaję produkty pod własną marką — jakie zobowiązania biorę na siebie?

Kto umieszcza swoją markę na produkcie, staje się producentem

Kto produkt wytworzony przez inne przedsiębiorstwo wprowadza do obrotu pod własną nazwą lub marką, uzyskuje w ten sposób te same obowiązki co producent tego produktu. To jest punkt wyjścia artykułu 27 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781): nie ten, kto prowadzi fabrykę, jest decydujący, lecz ten, czeja nazwa lub marka widnieje na produkcie lub opakowaniu. Dla ustawy nie ma znaczenia, że rzeczywista produkcja odbywa się gdzie indziej — kto przedstawia się na zewnątrz jako producent, ponosi też odpowiedzialność, która się z tym wiąże. Jest to znana zasada europejskiego prawa produktów, a rozporządzenie ESPR podąża tym wzorem: chodzi o to, kto nadaje produktowi jego tożsamość na rynku, a nie o to, kto obsługuje maszyny.

Dla marek własnych i private label, nie dla zwykłej odsprzedaży

Ta zasada dotyczy przede wszystkim przedsiębiorstw prowadzących private label: dystrybutora, który zleca fabryce zagranicznej wytworzenie produktów i następnie sprzedaje je pod własną marką, detalisty prowadzącego markę własną, lub importera, który usuwает nazwę pierwotnego producenta z opakowania i zastępuje ją własną nazwą. We wszystkich tych przypadkach odpowiedzialność, która normalnie spoczywa na fabryce, przechodzi na stronę, której marka widoczna jest dla klienta. Nie dotyczy to sprzedawcy detalicznego, który sprzedaje produkt niezmienny pod nazwą i marką pierwotnego producenta — pozostaje on w roli dystrybutora, z lżejszym zestawem obowiązków niż producent. Punkt przełomowy znajduje się w pytaniu, czy własna marka lub nazwa pojawia się na produkcie lub opakowaniu, a nie w pytaniu, kto fizycznie wytworzył produkt.

Kiedy to będzie obowiązywać, zależy od grupy produktów

Rozporządzenie ESPR jest rozporządzeniem ramowym: artykuł 27 określa, kto jest producentem i jakie obowiązki się z tym wiążą, ale konkretne wymagania dla produktu i cyfrowe karty produktu są ustalane osobno dla każdej grupy produktów. Dla konkretnej grupy produktów ta kwestia zaczyna się pojawiać dopiero wtedy, gdy dla tej grupy zostały ustalone przepisy wykonawcze stawiające wymagania produktowi i cyfrowej karcie produktu. Dokładna data dla każdej grupy produktów nie znajduje się w samym artykule 27 i różni się również w zależności od grupy produktów. To, co jest pewne: dopóki dla grupy produktów nie obowiązują jeszcze wymagania właściwe dla produktów, rola producenta w ramach rozporządzenia ESPR dla tych produktów jeszcze się nie powstaje. Dla produktów, które już podlegały starszemu prawodawstwu w zakresie ekodesajnu, mogą w międzyczasie obowiązywać inne wymogi.

Co to oznacza dla właściciela marki w praktyce

Pierwszym krokiem jest sprawdzenie, czy własna marka lub nazwa rzeczywiście pojawia się na produkcie lub opakowaniu, czy też produkt sprzedawany jest niezmienny pod nazwą pierwotnego producenta — to rozróżnienie określa, czy artykuł 27 ma zastosowanie. Następnie warto sprawdzić, czy dana grupa produktów już podlega właściwym dla produktów wymogom rozporządzenia ESPR, czy będzie podlegać, ponieważ bez tych wymogów nie ma jeszcze obowiązku karty produktu, do którego należałoby się przygotować. Jeśli tak jest, uwaga przenosi się na relację z fabryką, która rzeczywiście wytwarza produkt: właściciel marki potrzebuje wtedy danych dotyczących materiałów, składu i pochodzenia, aby móc spełnić wymogi, a te dane muszą skądś pochodzić. W praktyce oznacza to zawarcie umów ze stroną produkcyjną dotyczących tego, które informacje będą dostarczone, w jakiej formie i jak aktualne pozostaną — ponieważ to właściciel marki ponosi za to odpowiedzialność, a nie fabryka, która pozostaje anonimowa dla klienta końcowego. Następnie pojawia się pytanie, w jaki sposób dane te trafiają do karty produktu spełniającej wymogi, łącznie z kodem QR odsyłającym do tej karty, i w jaki sposób karta produktu pozostaje dostępna przez okres, na który jest przeznaczona.

Gdzie to jest uregulowane: artykuł 27 rozporządzenia ESPR

Podział ten odpowiada artykułowi 27 Rozporządzenia (UE) 2024/1781, który opisuje zobowiązania producentów i stanowi, że ten, kto wprowadza produkt na rynek pod własną nazwą lub marką, uważany jest za producenta w rozumieniu tych zobowiązań. Wymagania specyficzne dla produktu — a wraz z nimi moment, w którym ma to znaczenie dla konkretnej grupy produktów — wynikają z odrębnych rozporządzeń delegowanych dla każdej grupy produktów, a nie z samego artykułu 27.

Ten, kto sprzedaje pod własną marką, powinien już teraz zidentyfikować, które produkty to dotyczy, jakie serie produkcyjne się za nimi kryją i jakie dane mogą dostarczyć te serie — aby nie doszło do opóźnień w momencie, gdy wymagania dla danej grupy produktów staną się obowiązkowe.

Na czym to się opiera

Samo rozporządzenie znajduje się na EUR-Lex. Podajemy odniesienia dla każdego stwierdzenia; nie musisz nam wierzyć.

Co konkretnie należy zrobić

Czego się od Pana/Pani oczekuje

Wprowadzenie produktu na rynek pod własną marką oznacza, zgodnie z ESPR, że przedsiębiorstwo jest само считается producentem — nawet jeśli inny podmiot przeprowadza produkcję. Artykuł 27 ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) określa związane z tym obowiązki. Jeśli masz wątpliwości, czy kwalifikacja ta dotyczy Twojej sytuacji, więcej informacji znajdziesz w Czy jestem importerem czy producentem zgodnie z ESPR?.

Upewnij się, że produkt spełnia wymagania

Obowiązek zapewnienia, że produkt spełnia mające zastosowanie wymagania, spoczywa na przedsiębiorstwie prowadzącym markę, a nie na fabryce, która produkt wyprodukowała. W przypadku przedsiębiorstwa zatrudniającego od 10 do 100 pracowników oznacza to praktycznie, że w organizacji musi być osoba ponoszącą ostateczną odpowiedzialność za treść pasportu, również gdy dane techniczne pochodzą od partnera produkcyjnego. Outsourcing produkcji nie zmienia tej pozycji.

Opracuj i utrzymuj produktpaspoort

Producent opracowuje pasport produktu i zapewnia jego dostępność przez wymagany okres. W praktyce oznacza to, że musi istnieć proces gromadzenia, weryfikacji i konwersji danych od partnera produkcyjnego na pasport dla każdego produktu lub grupy produktów. W przypadku przedsiębiorstw działających pod własną marką dane te często pochodzą od strony trzeciej — co wymaga dodatkowej uwagi na prawidłowość przejętych informacji. Więcej na ten temat w Kto ponosi odpowiedzialność za paszport produktu w przypadku produktów private label.

Przechowuj dokumentację techniczną

Oprócz samego pasportu artykuł 27 wymaga dostępności i możliwości pokazania na żądanie dokumentacji technicznej. Dla przedsiębiorstwa bez własnych urządzeń produkcyjnych oznacza to konieczność zawarcia umów z fabryką dotyczących tego, które dokumenty będą udostępniane i jak długo będą przechowywane — nie jest to automatycznie określone w standardowej umowie zakupu.

Podejmij działania naprawcze w przypadku niezgodności

Jeśli okaże się, że produkt nie spełnia wymagań, obowiązek podjęcia działań naprawczych spoczywa na producencie, czyli na przedsiębiorstwie, pod którego marką sprzedawany jest produkt. Wymaga to procesu wewnętrznego: kto w przedsiębiorstwie decyduje o wycofaniu produktu lub modyfikacji i jak szybko można to uruchomić, jeśli partner produkcyjny nie reaguje natychmiast.

Udziel informacji organom nadzoru

Na żądanie władz nadzoru rynku należy udzielić informacji i dokumentacji potwierdzającej, że produkt jest zgodny. Dla przedsiębiorstwa tej wielkości oznacza to, że musi istnieć punkt kontaktowy wiedzący, skąd pochodzą dane, i mogący szybko je uzyskać od partnera produkcyjnego, nawet jeśli znajduje się on poza UE — sytuacja, która wiąże się z pytaniem Mój producent znajduje się poza UE — kto zajmuje się paszportem produktu?.

Gdzie w praktyce dochodzi do błędów

Wiele sytuacji regularnie pojawia się u przedsiębiorstw sprzedających pod własną marką:

Co możesz udokumentować

Dla firm sprzedających pod własną marką praktyczne jest uregulowanie na piśmie szeregu kwestii, aby odpowiedzialność z artykułu 27 pozostała możliwa do zarządzania wewnątrz organizacji:

  • Umowa z partnerem produkcyjnym, w której określono, które dane techniczne są dostarczane, w jakim formacie i jak często są aktualizowane.
  • Wewnętrzne wskazanie, kto w firmie jest odpowiedzialny za ocenę i zatwierdzenie danych paszportu przed ich opublikowaniem.
  • Procedura zgłaszania i korygowania błędów w paszporcie, w tym wskazanie, kto informuje o tym partnera produkcyjnego.
  • Ustalenia dotyczące przechowywania dokumentacji technicznej, również gdy produkcja odbywa się u strony trzeciej.
  • Przegląd dla każdego wariantu produktu i marki, aby nie doszło do przypadkowego użycia jednego paszportu dla wielu wersji.
  • Punkt kontrolny przy sprzedaży przez strony trzecie lub na platformach handlowych, aby było jasne, że zobowiązanie pozostaje po stronie właściciela marki, nawet jeśli sprzedaż odbywa się przez inny kanał.

Te ustalenia są bliskie pytaniom, które pojawiają się, gdy w sprzedaż zaangażowany jest dystrybutor lub handlowiec — zobacz Jakie obowiązki ma dystrybutor lub handlowiec produktów? w celu rozróżnienia między tą rolą a rolą samego właściciela marki.

Nie jest to porada prawna. Ta strona zawiera ogólne informacje o regulacjach, których dotyczy ta platforma. Nie znamy twojej sytuacji. W razie wątpliwości dotyczących twojego przypadku skonsultuj się z prawnikiem lub właściwym organem nadzoru.

Napisane za pomocą AI na podstawie powyższych źródeł, sprawdzone przez człowieka 2026-08-22. Coś nie gra? Daj nam znać — korekty mają priorytet.