Πωλώ προϊόντα με το δικό μου σήμα — ποιες υποχρεώσεις αποκτώ;

Όποιος τοποθετεί τη μάρκα του σε ένα προϊόν γίνεται κατασκευαστής

Όποιος θέτει στην αγορά ένα προϊόν που κατασκευάστηκε από άλλη επιχείρηση με το δικό του όνομα ή τη δική του μάρκα, αναλαμβάνει με αυτό τις ίδιες υποχρεώσεις με τον κατασκευαστή του προϊόντος. Αυτή είναι η βασική αρχή του άρθρου 27 της ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781): δεν αυτός που διευθύνει το εργοστάσιο είναι κρίσιμος, αλλά αυτός του οποίου το όνομα ή η μάρκα εμφανίζεται στο προϊόν ή τη συσκευασία. Για το νόμο δεν έχει σημασία ότι η πραγματική παραγωγή γίνεται αλλού — όποιος παρουσιάζεται εξωτερικά ως κατασκευαστής, φέρει και τις ευθύνες που συνδέονται με αυτό. Αυτή είναι μια γνωστή αρχή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για τα προϊόντα και ο ESPR ακολουθεί αυτό το μοτίβο: πρόκειται για αυτόν που δίνει την ταυτότητα στο προϊόν στην αγορά, όχι για αυτόν που χειρίζεται τις μηχανές.

Για ιδία μάρκα και ιδιωτική ετικέτα, όχι για συνήθη διανομή

Αυτός ο κανόνας επηρεάζει ιδιαίτερα τις επιχειρήσεις που ακολουθούν μοντέλο ιδιωτικής ετικέτας: ένας χονδρέμπορας που αναθέτει σε εργοστάσιο στο εξωτερικό την παραγωγή προϊόντων και στη συνέχεια τα πωλεί με το δικό του όνομα μάρκας, ένας λιανέμπορας που διαθέτει μάρκα σπιτιού, ή ένας εισαγωγέας που αφαιρεί το όνομα του αρχικού κατασκευαστή από τη συσκευασία και το αντικαθιστά με το δικό του. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η ευθύνη που κανονικά ανήκει στο εργοστάσιο, μετατοπίζεται στο μέρος του οποίου η μάρκα είναι ορατή στον πελάτη. Αυτό δεν ισχύει για έναν ξανάπωλητή που επαναπωλεί ένα προϊόν αναλλοίωτο με το όνομα και τη μάρκα του αρχικού κατασκευαστή — εκείνος παραμένει στο ρόλο του διανομέα, με ένα ελαφρύτερο σύνολο υποχρεώσεων από τον κατασκευαστή. Το σημείο καμπής βρίσκεται στο ερώτημα αν η ιδία μάρκα ή το ίδιο όνομα εμφανίζεται στο προϊόν ή τη συσκευασία, όχι στο ερώτημα ποιος έχει φυσικά κατασκευάσει το προϊόν.

Πότε θα ισχύει αυτό, εξαρτάται από την κατηγορία προϊόντος

Ο ESPR είναι κανονισμός πλαίσιο: το άρθρο 27 καθορίζει ποιος είναι ο κατασκευαστής και ποιες είναι οι υποχρεώσεις του, αλλά ποιες συγκεκριμένες απαιτήσεις ισχύουν για ένα προϊόν και από πότε, καθορίζονται ξεχωριστά για κάθε κατηγορία προϊόντος. Για μια συγκεκριμένη κατηγορία προϊόντος, αυτό ενεργοποιείται μόνο αφότου έχουν καθοριστεί κανόνες υλοποίησης για αυτήν την ομάδα που θέτουν απαιτήσεις στο προϊόν και το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος. Δεν υπάρχει ακριβής ημερομηνία ανά κατηγορία προϊόντος στο ίδιο το άρθρο 27, και αυτή η ημερομηνία διαφέρει επίσης ανά κατηγορία προϊόντος. Αυτό που είναι σίγουρο: όσο δεν ισχύουν για μια κατηγορία προϊόντος απαιτήσεις ειδικές για το προϊόν, δεν προκύπτει ούτε ο ρόλος του κατασκευαστή υπό τον ESPR για αυτά τα προϊόντα. Για προϊόντα που ήδη εμπίπτουν στην παλαιότερη νομοθεσία για το ecodesign, ενδέχεται να ισχύουν ακόμη άλλες υποχρεώσεις.

Τι σημαίνει αυτό για τον κάτοχο της μάρκας, στην πράξη

Το πρώτο βήμα είναι να ελέγξετε αν η ιδία μάρκα ή το ίδιο όνομα εμφανίζεται πραγματικά στο προϊόν ή τη συσκευασία, ή αν το προϊόν επαναπωλείται αναλλοίωτο με το όνομα του αρχικού κατασκευαστή — αυτή η διάκριση καθορίζει αν εφαρμόζεται το άρθρο 27. Στη συνέχεια, είναι σκόπιμο να εξετάσετε αν η κατηγορία προϊόντος που εν λόγῳ υπάγεται ήδη σε απαιτήσεις ESPR ειδικές για το προϊόν ή πρόκειται να υπάγεται, διότι χωρίς αυτές τις απαιτήσεις δεν υπάρχει ακόμη υποχρέωση διαβατηρίου για την οποία να προετοιμαστείτε. Αν ισχύει αυτό, η προσοχή μετατοπίζεται στη σχέση με το εργοστάσιο που κατασκευάζει πραγματικά το προϊόν: ο κάτοχος της μάρκας χρειάζεται τότε δεδομένα σχετικά με τα υλικά, τη σύσταση και την προέλευση για να μπορεί να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις, και αυτά τα δεδομένα πρέπει να προέρχονται κάπου. Αυτό σημαίνει στην πράξη να συνάψετε συμφωνίες με το σύνολο παραγωγής σχετικά με το ποιες πληροφορίες παρέχονται, σε ποια μορφή και πώς παραμένουν ενημερωμένες — διότι ο κάτοχος της μάρκας είναι εκείνος του οποίου ζητείται λόγος, όχι το εργοστάσιο που παραμένει ανώνυμο για τον τελικό πελάτη. Στη συνέχεια έρχεται το ερώτημα πώς αυτά τα δεδομένα καταλήγουν σε ένα διαβατήριο που συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις, συμπεριλαμβανομένου του κωδικού QR που παραπέμπει σε αυτό το διαβατήριο, και πώς αυτό το διαβατήριο παραμένει διαθέσιμο για την περίοδο που καθορίζεται.

Όπου αναφέρεται: άρθρο 27 του ESPR

Αυτή η κατανομή της ευθύνης προκύπτει από το άρθρο 27 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1781, το οποίο περιγράφει τις υποχρεώσεις των κατασκευαστών και καθορίζει ότι όποιος θέτει ένα προϊόν στην αγορά με το δικό του όνομα ή εμπορικό σήμα, για τους σκοπούς εκείνων των υποχρεώσεων θεωρείται κατασκευαστής. Οι απαιτήσεις που αφορούν συγκεκριμένα προϊόντα — και συνεπώς το χρονικό σημείο κατά το οποίο αυτό ισχύει για μια συγκεκριμένη ομάδα προϊόντων — προκύπτουν από ξεχωριστούς εξουσιοδοτημένους κανονισμούς ανά ομάδα προϊόντων, όχι από το άρθρο 27 καθαυτό.

Όποιος πωλεί με το δικό του εμπορικό σήμα, θα έπρεπε ήδη να αποτυπώσει ποια προϊόντα αφορά αυτό, ποιες παρτίδες παραγωγής είναι πίσω από αυτά και ποια δεδομένα μπορούν να παράσχουν εκείνες οι παρτίδες — ώστε να μην προκύψει καθυστέρηση τη στιγμή κατά την οποία οι απαιτήσεις για τη σχετική ομάδα προϊόντων γίνονται συγκεκριμένες.

Πού βασίζεται αυτό

Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781 (ESPR), άρθρο 27 (υποχρεώσεις κατασκευαστών)

Ο κανονισμός βρίσκεται στο EUR-Lex. Παραπέμπουμε ανά δήλωση· δεν χρειάζεται να μας πιστεύετε.

Τι πρέπει να κάνετε συγκεκριμένα

Τι αναμένεται από εσάς

Η διάθεση ενός προϊόντος με δική σας ετικέτα στην αγορά σημαίνει, σύμφωνα με το ESPR, ότι η εταιρεία θεωρείται η ίδια ως κατασκευαστής — ακόμη και αν η παραγωγή γίνεται από κάποιον άλλο. Το άρθρο 27 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) καθορίζει τις σχετικές υποχρεώσεις. Όποιος αμφιβάλλει εάν αυτός ο χαρακτηρισμός ισχύει για τη δική του κατάσταση, θα βρει περισσότερα στοιχεία σε Είμαι εισαγωγέας ή κατασκευαστής σύμφωνα με το ESPR;.

Διασφάλιση της συμμόρφωσης του προϊόντος με τις απαιτήσεις

Η υποχρέωση διασφάλισης ότι το προϊόν συμμορφώνεται με τις ισχύουσες απαιτήσεις ανήκει στην εταιρεία που διαχειρίζεται την ετικέτα, όχι στο εργοστάσιο που παρήγαγε το προϊόν. Για μια εταιρεία με 10 έως 100 υπαλλήλους, αυτό σημαίνει στην πράξη ότι υπάρχει κάποιος εντός του οργανισμού που φέρει την τελική ευθύνη για το περιεχόμενο του διαβατηρίου, ακόμη και όταν τα υποκείμενα τεχνικά δεδομένα προέρχονται από έναν συνεργάτη παραγωγής. Η ανάθεση της παραγωγής δεν αλλάζει τίποτα σε αυτή την κατάσταση.

Σύνταξη και διαθεσιμότητα του διαβατηρίου προϊόντος

Ο κατασκευαστής συντάσσει το διαβατήριο προϊόντος και διασφαλίζει ότι παραμένει προσβάσιμο κατά την απαιτούμενη περίοδο. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει μια διαδικασία για τη συλλογή, τον έλεγχο και τη μετατροπή δεδομένων του συνεργάτη παραγωγής σε διαβατήριο ανά προϊόν ή κατηγορία προϊόντων. Για εταιρείες που λειτουργούν με δική τους ετικέτα, αυτά τα δεδομένα προέρχονται συχνά από τρίτο – κάτι που απαιτεί πρόσθετη προσοχή για την ακρίβεια του τι αναλαμβάνεται. Δείτε επίσης Ποιος είναι υπεύθυνος για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος για προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας.

Διατήρηση της τεχνικής τεκμηρίωσης

Πέρα από το ίδιο το διαβατήριο, το άρθρο 27 αναμένει ότι η υποκείμενη τεχνική τεκμηρίωση είναι διαθέσιμη και μπορεί να παρουσιαστεί κατόπιν αιτήματος. Για μια εταιρεία χωρίς δικές της εγκαταστάσεις παραγωγής, αυτό σημαίνει ότι απαιτούνται συμφωνίες με το εργοστάσιο σχετικά με τα έγγραφα που διαμοιράζονται και πόσο καιρό διατηρούνται – αυτό δεν καθορίζεται αυτόματα σε μια συνηθισμένη σύμβαση αγοράς.

Λήψη διορθωτικών μέτρων σε περίπτωση μη συμμόρφωσης

Όταν διαπιστωθεί ότι ένα προϊόν δεν συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις, η υποχρέωση λήψης διορθωτικών μέτρων ανήκει στον κατασκευαστή, δηλαδή στην εταιρεία υπό την ετικέτα της οποίας πωλείται το προϊόν. Αυτό απαιτεί μια εσωτερική διαδικασία: ποιος εντός της εταιρείας αποφασίζει για ανάκληση ή προσαρμογή, και πόσο γρήγορα μπορεί να ξεκινήσει εάν ένας συνεργάτης παραγωγής δεν ανταποκρίνεται αμέσως.

Παροχή πληροφοριών στις αρχές επιτήρησης

Κατόπιν αιτήματος μιας αρχής επιτήρησης της αγοράς, πρέπει να παρέχονται πληροφορίες και τεκμηρίωση που αποδεικνύουν ότι το προϊόν συμμορφώνεται. Για μια εταιρεία αυτού του μεγέθους, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει ένα σημείο επαφής που γνωρίζει πόθεν προέρχονται τα δεδομένα και που μπορεί να τα αιτηθεί γρήγορα από τον συνεργάτη παραγωγής, ακόμη και αν βρίσκεται εκτός της ΕΕ – μια κατάσταση που αναφέρεται στο ερώτημα Ο κατασκευαστής μου βρίσκεται έξω της ΕΕ — ποιος ρυθμίζει τότε το διαβατήριο προϊόντος;.

Όπου τα πράγματα πάνε στραβά στην πράξη

Μια σειρά καταστάσεων επανέρχονται συχνά σε εταιρείες που πωλούν με δική τους ετικέτα:

Ο συνεργάτης παραγωγής παρέχει ελλιπή ή ξεπερασμένα δεδομένα. Το διαβατήριο συντάσσεται με βάση αυτά που παρέχονται, αλλά κανείς δεν ελέγχει εάν αυτά τα δεδομένα είναι ενημερωμένα μετά από αλλαγή στη διαδικασία παραγωγής.
Πολλές ετικέτες, ένα εργοστάσιο, ένα διαβατήριο που αντιγράφεται παντού. Οι διαφορές μεταξύ παραλλαγών — ένα διαφορετικό υλικό, μια διαφορετική επεξεργασία — δεν εφαρμόζονται στο διαβατήριο κάθε ετικέτας ξεχωριστά.
Ασάφεια σχετικά με το ποιος εντός της εταιρείας είναι υπεύθυνος. Κατά τη διάρκεια μιας εξαγοράς ή αναδιοργάνωσης, η γνώση σχετικά με το πόθεν προέρχονται τα υποκείμενα δεδομένα χάνεται, ενώ το διαβατήριο παραμένει ηλεκτρονικά. Αυτό ισχύει και ρητώς για Τι συμβαίνει με το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος εάν η εταιρεία μου αγοραστεί.
Πώληση σε μια αγορά με δική σας ετικέτα, χωρίς να υπάρχει κάποιος που διαχειρίζεται το διαβατήριο. Υπάρχει η ιδέα ότι η αγορά είναι υπεύθυνη για αυτό, ενώ η υποχρέωση παραμένει στον κάτοχο της ετικέτας – δείτε Τι σημαίνει το διαβατήριο προϊόντος εάν πωλώ προϊόντα μέσω μιας ηλεκτρονικής πλατφόρμας;.
Τα λάθος δεδομένα αναλαμβάνονται χωρίς δικό έλεγχο. Όταν κάποιο σφάλμα στο διαβατήριο έρχεται στο φως, ανακύπτει συζήτηση σχετικά με το ποιος θα έπρεπε να το σηματοδοτήσει — το μέρος που διαχειρίζεται την ετικέτα ή το μέρος που παρέχει τα αρχικά δεδομένα. Περισσότερα σχετικά με αυτό σε Ποιος είναι υπεύθυνος εάν υπάρχουν λανθασμένα δεδομένα στο ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος.

Τι μπορείτε να καταγράψετε

Για τις επιχειρήσεις που πωλούν με δικό τους σήμα, είναι πρακτικό να ρυθμίσουν γραπτώς ορισμένα ζητήματα, ώστε η ευθύνη του άρθρου 27 να παραμείνει διαχειρίσιμη εντός της δικής τους οργάνωσης:

Μια συμφωνία με τον κατασκευαστή κατά την οποία προσδιορίζεται ποιες τεχνικές πληροφορίες παρέχονται, σε ποια μορφή και με ποια συχνότητα ενημερώνονται.
Μια εσωτερική ορισμένη ευθύνη για το ποιος εντός της επιχείρησης είναι υπεύθυνος για την αξιολόγηση και έγκριση των δεδομένων διαβατηρίου πριν δημοσιευθούν.
Μια διαδικασία για την αναφορά και διόρθωση σφαλμάτων στο διαβατήριο, συμπεριλαμβανομένου του ποιος ενημερώνει τον κατασκευαστή σχετικά με αυτά.
Συμφωνίες σχετικά με τη διατήρηση της τεχνικής τεκμηρίωσης, ακόμη και όταν η παραγωγή διενεργείται από τρίτο μέρος.
Μια επισκόπηση ανά παραλλαγή προϊόντος και σήμα, ώστε ένα διαβατήριο να μην χρησιμοποιηθεί κατά λάθος για πολλαπλές εκδόσεις.
Ένα σημείο ελέγχου κατά την πώληση μέσω τρίτων ή αγορών διαδικτύου, ώστε να είναι σαφές ότι η υποχρέωση παραμένει στον κάτοχο του σήματος, ακόμη και αν η πώληση διενεργείται μέσω άλλου καναλιού.

Αυτές οι συμφωνίες σχετίζονται στενά με τα ζητήματα που ανακύπτουν όταν ένας διανομέας ή έμπορος εμπλέκεται στην πώληση — βλέπε Ποιες υποχρεώσεις έχει ένας διανομέας ή έμπορος προϊόντων; για τη διάκριση μεταξύ αυτού του ρόλου και του ίδιου του κατόχου του σήματος.

Αυτό δεν είναι νομικό συμβούλιο. Αυτή η σελίδα παρέχει γενικές πληροφορίες σχετικά με τους κανονισμούς για τους οποίους αυτή η πλατφόρμα αφορά. Δεν γνωρίζουμε την κατάστασή σας. Σε περίπτωση αμφιβολίας σχετικά με τη δική σας περίπτωση, συμβουλευτείτε έναν νομικό ή την αρμόδια αρχή εποπτείας.

Γραμμένο με τη βοήθεια AI βάσει των παραπάνω πηγών, ελεγμένο από άνθρωπο στις 2026-08-22. Κάτι δεν πάει καλά; Ενημερώστε μας — οι διορθώσεις έχουν προτεραιότητα.