Ποιος είναι υπεύθυνος για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος για προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας

Τι πρέπει να κάνετε συγκεκριμένα

Τι αναμένεται από εσάς

Στην ιδιωτική ετικέτα, το όνομα της εταιρείας σας εμφανίζεται στη συσκευασία ή στην ετικέτα του προϊόντος, αλλά το ίδιο το προϊόν κατασκευάζεται αλλού — συχνά από έναν κατασκευαστή που παρέχει το ίδιο προϊόν και σε άλλα σήματα. Για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος, αυτή η δομή κάνει μια ουσιαστική διαφορά, διότι ο ESPR δεν συνδέει τις υποχρεώσεις με αυτόν που κατασκευάζει φυσικά το προϊόν, αλλά με αυτόν που το θέτει στην αγορά με το δικό του όνομα.

Σας θεωρούν κατασκευαστή

Το άρθρο 27 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) θέτει τις υποχρεώσεις του κατασκευαστή σε αυτόν που θέτει ένα προϊόν στην αγορά με το δικό του όνομα ή σήμα, έχοντας το κατασκευάσει. Εάν κάνετε κατασκευή ενός προϊόντος σε μια αποθήκη παραγωγής και τοποθετείτε το δικό σας σήμα πάνω του, εμπίπτετε σε αυτόν τον ορισμό — ακόμη και αν δεν έχετε δει ποτέ το εργοστάσιο και δεν έχετε ορίσει μόνοι σας τις τεχνικές προδιαγραφές. Για μια εταιρεία με 10 έως 100 υπαλλήλους, αυτό σημαίνει ότι η ευθύνη για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος, την τεχνική τεκμηρίωση και τη συμμόρφωση δεν παραμένει αυτόματα στο εργοστάσιο, ακόμη και αν νιώθετε έτσι στην καθημερινή πρακτική. Όποιος αμφιβάλλει για τη δική του θέση, μπορεί να θέσει το ερώτημα Είμαι εισαγωγέας ή κατασκευαστής σύμφωνα με το ESPR; ως αφετηρία.

Ειστε υπεύθυνοι για το περιεχόμενο του διαβατηρίου

Το άρθρο 9 του ESPR περιγράφει τι πρέπει να περιέχει ένα ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος και ότι τα δεδομένα σε αυτό πρέπει να είναι ακριβή και ενημερωμένα. Ως κάτοχος σήματος στο πλαίσιο ιδιωτικής ετικέτας, συνήθως δεν καθορίζετε μόνοι σας τη σύνθεση του υλικού, την προέλευση των εξαρτημάτων ή τα αποτελέσματα των δοκιμών — αυτά τα δεδομένα προέρχονται από το εργοστάσιο. Ωστόσο, το όνομά σας είναι αυτό που σχετίζεται με το προϊόν, και κατά συνέπεια το όνομά σας είναι αυτό που σχετίζεται με το διαβατήριο. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι μια εταιρεία που πωλεί προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας πρέπει να κάνει συμφωνίες με το εργοστάσιο σχετικά με το ποιος παρέχει και ελέγχει ποια δεδομένα, αντί να υποθέσει ότι "το εργοστάσιο θα το ταξινομήσει".

Πρέπει να μπορείτε να αποδείξετε από πού προέρχονται τα δεδομένα

Ένα ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος δεν είναι μόνο μια συλλογή δεδομένων, είναι και ένας λογιστικός δεδομένος. Σε ιδιωτικές ετικέτες, αυτό είναι πιο ισχυρό από ό,τι σε προϊόντα που μια εταιρεία σχεδιάζει και κατασκευάζει μόνη της, επειδή η απόσταση μεταξύ του ονόματος της μάρκας και της γνώσης παραγωγής είναι μεγαλύτερη. Για μια μεσαία εταιρεία, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει ένα ίχνος — ένα συμβόλαιο, ένα φύλλο προδιαγραφών, μια έκθεση δοκιμών — που δείχνει ότι τα δεδομένα στο διαβατήριο δεν προέρχονται από τον αέρα αλλά από μια καθορισμένη πηγή.

Όπου τα πράγματα πάνε στραβά στην πράξη

Ένα επαναλαμβανόμενο πρότυπο είναι ότι το συμβόλαιο αγοράς με το εργοστάσιο ρυθμίζει μεν την τιμή, το χρόνο παράδοσης και τις απαιτήσεις ποιότητας, αλλά δεν λέει τίποτα για το ποιος θα προμηθεύσει τα δεδομένα για το ψηφιακό πιστοποιητικό προϊόντος. Μόλις πρέπει να δημιουργηθεί το πιστοποιητικό, αποδεικνύεται ότι κανείς δεν αισθάνεται υπεύθυνος για την ακρίβεια του περιεχομένου.

Μια δεύτερη κατάσταση: το ιδιωτικής ετικέτας εταιρεία πωλεί το ίδιο βασικό προϊόν σε μερικές παραλλαγές (άλλο χρώμα, άλλη συσκευασία, άλλο αξεσουάρ), αλλά το εργοστάσιο προμηθεύει για όλες τις παραλλαγές τα ίδια τεχνικά δεδομένα, ενώ η σύνθεση είναι ελαφρώς διαφορετική. Κανείς δεν ελέγχει αν το πιστοποιητικό ανά παραλλαγή είναι σωστό.

Ένα τρίτο, συχνά υποτιμώμενο πρόβλημα: το εργοστάσιο είναι εκτός ΕΕ και προμηθεύει δεδομένα σε μορφή ή γλώσσα που δεν συμφωνεί με αυτό που απαιτεί το πιστοποιητικό. Το ιδιωτικής ετικέτας εταιρεία επεξεργάζεται τα δεδομένα χωρίς να τα επαληθεύει περιεχομενικά, επειδή οι δικοί της άνθρωποι δεν έχουν το τεχνικό υπόβαθρο για να το κάνουν. Όσοι εργάζονται με εργοστάσιο εκτός ΕΕ, βρίσκουν υπόβαθρο για τη διανομή ρόλων που προκύπτει σε αυτήν την περίπτωση στη Ο κατασκευαστής μου βρίσκεται έξω της ΕΕ — ποιος ρυθμίζει τότε το διαβατήριο προϊόντος;

Μια τέταρτη κατάσταση προκύπτει όταν μια ιδιωτικής ετικέτας εταιρεία φέρει η ίδια πολλά εμπορικά σήματα για διάφορα κανάλια διανομής (δική της ιστοσελίδα, διαδικτυακή αγορά, χονδρικό εμπόριο) και ανά κανάλι συνδέει ένα διαφορετικό πιστοποιητικό ή κανένα πιστοποιητικό στο ίδιο υποκείμενο προϊόν. Η πώληση μέσω διαδικτυακής αγοράς φέρει μαζί της ένα δικό της επίπεδο υποχρεώσεων, το οποίο μπορεί να βρεθεί στη Τι σημαίνει το διαβατήριο προϊόντος εάν πωλώ προϊόντα μέσω μιας ηλεκτρονικής πλατφόρμας;

Ένα πέμπτο, λιγότερο ορατό πρόβλημα: αν αποδειχθεί αργότερα ότι τα δεδομένα στο πιστοποιητικό ήταν λανθασμένα, προκύπτει συζήτηση για το ποιος θα έπρεπε να το σηματοδοτήσει — το εργοστάσιο που προμήθευσε τα δεδομένα ή το εμπορικό σήμα που τα δημοσίευσε. Αυτή η ερώτηση έχει αναπτυχθεί στη Ποιος είναι υπεύθυνος εάν υπάρχουν λανθασμένα δεδομένα στο ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος

Τι μπορείτε να καταγράψετε

• Μια συμφωνία προμηθευτών με συγκεκριμένη διάταξη σχετικά με το ψηφιακό πιστοποιητικό προϊόντος: ποιος θα προμηθεύσει ποια δεδομένα, σε ποια μορφή και σε ποια χρονική στιγμή πριν από την τοποθέτηση στην αγορά.
• Μια προδιαγραφή παράδοσης ανά ομάδα προϊόντων ή παραλλαγή προϊόντος, έτσι ώστε το εργοστάσιο να γνωρίζει ποια δεδομένα είναι απαραίτητα ανά παραλλαγή και να μη χρησιμοποιεί ένα σύνολο δεδομένων για όλες τις παραλλαγές.
• Μια στιγμή λήψης και ελέγχου κατά την οποία τα προμηθευόμενα δεδομένα ελέγχονται εσωτερικά πριν να εισαχθούν στο πιστοποιητικό, με ένα καθορισμένο όνομα ή θέση που διενεργεί αυτόν τον έλεγχο.
• Ένα δοσιέ ανά προϊόν με τα υποκείμενα έγγραφα (εκθέσεις δοκιμών, δηλώσεις υλικών, πιστοποιητικά) που στηρίζουν τα δεδομένα στο πιστοποιητικό, έτσι ώστε αυτά τα έγγραφα να βρίσκονται όχι μόνο στο εργοστάσιο αλλά και διαθέσιμα στο ίδιο το εμπορικό σήμα.
• Συμφωνία σχετικά με τροποποιήσεις: τι συμβαίνει αν το εργοστάσιο τροποποιήσει μια σύνθεση, ένα εξάρτημα ή μια διαδικασία, και ποιος φροντίζει ώστε το πιστοποιητικό να ενημερωθεί.
• Σαφήνεια σχετικά με τη διανομή ρόλων σε παράπονα ή ερωτήματα εποπτείας, καταγεγραμμένη μεταξύ του εμπορικού σήματος και του εργοστασίου, έτσι ώστε να μην αποδειχθεί σε περίπτωση συμβάντος ότι κανείς δεν αισθανόταν υπεύθυνος.

Για εταιρείες που εκτός από ιδιωτικής ετικέτας διαθέτουν επίσης δικό τους σχεδιασμό ή δικό τους εμπορικό σήμα, η διάκριση μεταξύ των διαφόρων ρόλων είναι μερικές φορές δύσκολο να διατηρηθεί έντονα. Η ερώτηση Πωλώ προϊόντα με το δικό μου σήμα — ποιες υποχρεώσεις αποκτώ; παρέχει για αυτό ένα συμπληρωματικό σημείο εκκίνησης, και το ευρύτερο ερώτημα ποιος στη αλυσίδα κατά πάσα πιθανότητα ισχύει ως υπεύθυνη πλευρά περιγράφεται στη Ποιος είναι υπεύθυνος για το διαβατήριο προϊόντος των προϊόντων;