Czy każdy komponent otrzymuje własny paszport, czy cały produkt?

Zwykle jeden paszport z miejscem na komponenty

Podstawą ESPR jest jeden cyfrowy paszport produktu na produkt. Jednak rozporządzenie nie wyklucza, że paszport ten będzie zbudowany z paszportów komponentów, z których składa się produkt. Artykuł 11 ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781), który opisuje techniczną strukturę paszportu, celowo pozostawia tę możliwość otwartą: w przypadku produktów złożonych z komponentów, części lub podzespołów paszport całości może być powiązany z paszportami tych poszczególnych części. To, czy w przypadku konkretnego produktu rzeczywiście tak działa, nie jest określone w samej ESPR. Jest to ustalane dla każdej grupy produktów w akcie delegowanym opracowywanym dla tej grupy. Dla większości produktów, które już teraz podlegają wymogom ecodesign lub będą im podlegać w najbliższym czasie, nie zostało jeszcze wyjaśnione, czy części będą miały własny paszport, czy wszystko będzie zawarte w jednym paszporcie na poziomie produktu.

Dla kogo jest to istotne — i dla kogo nie

To pytanie dotyczy szczególnie produktów zbudowanych z części, które same mogą podlegać wymogom ecodesign, lub które zostały wyprodukowane przez inny uczestnik rynku niż produkt końcowy. Myśl o urządzeniu z wymienną baterią, silniku zakupianym osobno lub module, który jest również sprzedawany osobno na rynku. W przypadku produktu jednotkowego bez istotnych podzespołów — prostego artykułu użytkowego produkowanego i sprzedawanego jako całość — pytanie to ma w praktyce mniejsze znaczenie: w tym przypadku naturalnym rozwiązaniem jest jeden paszport na poziomie produktu. Ważne jest również rozróżnienie: chodzi tu o pytanie, czy części będą miały własny paszport, a nie o to, jakie dane muszą znaleźć się w tym paszporcie. To ostatnie jest określane osobno dla każdej grupy produktów, niezależnie od kwestii strukturalnej poruszanej tutaj. Nie dotyczy to również części zamiennych sprzedawanych osobno po zakupie produktu głównego — to jest inna kwestia poruszana w innym miejscu w ESPR.

Jeszcze bez stałej daty: to określa grupa produktów

Nie ma ogólnej daty, od której będzie wiadomo, czy części będą miały własny paszport. Wynika to z faktu, że ESPR nie podejmuje tej decyzji sama, ale przekazuje ją do aktów delegowanych dla poszczególnych grup produktów. Dopóki dla danej grupy produktów nie został przyjęty akt delegowany, nie ma odpowiedzi na pytanie, czy części produktów w tej grupie będą miały własny paszport. Do tego czasu jest już jednak ustalone, że do paszportu będzie przypisany unikalny numer identyfikacyjny, jak opisano w artykule 12 ESPR, i że techniczna struktura paszportu powinna być skonstruowana w taki sposób, aby możliwe było powiązanie między paszportami, gdy będzie to istotne dla danej grupy produktów. Dokładne opracowanie — które grupy produktów będą to wykorzystywać i dla których części — wynika zatem z każdego aktu delegowanego, które są publikowane kolejno dla różnych grup produktów.

Co to oznacza dla struktury twojego paszportu

Dla producenta lub importera zajmującego się wieloma grupami produktów praktyczna kolejność jest następująca. Najpierw sprawdza się, które rozporządzenie delegowane ma zastosowanie do danego produktu, oraz czy zawiera ono cokolwiek na temat paszportów na poziomie komponentów. Następnie mapuje się, które części samego produktu już podlegają wymogom ecodesign lub mogą podlegać w przyszłości — na przykład dlatego, że są również wprowadzane na rynek oddzielnie. Potem należy sprawdzić, czy dostawca takiego komponentu już posiada własne dane produktu, które mogą znaleźć się w paszporcie połączonym, oraz czy własna organizacja danych jest tak skonfigurowana, że połączenie między paszportem produktu końcowego a paszportem komponentu jest technicznie możliwe. Dla przedsiębiorstw prowadzących produkty w kilku grupach produktów praktyczne jest oddzielne rozpatrzenie tego strukturalnego pytania dla każdej grupy: to, co dotyczy jednego produktu, niekoniecznie dotyczy drugiego, dokładnie dlatego, że każde rozporządzenie delegowane dokonuje własnego wyboru.

Podstawa: artykuł 11 i 12 ESPR

To, że paszport może składać się z połączonych paszportów komponentów, wynika z artykułu 11 ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781), który reguluje techniczne opracowanie i funkcjonowanie cyfrowego paszportu produktu. To, że paszport — a zatem również jego komponent — otrzymuje własny unikalny kod identyfikacyjny, wynika z artykułu 12 tego samego rozporządzenia. Oba artykuły pozostawiają konkretne wdrożenie dla określonej grupy produktów rozporządzeniu delegowanemu, które jest ustanawiane dla tej grupy: sama ESPR nie nakazuje paszportów na poziomie komponentów, ale umożliwia je tam, gdzie uzna się to za odpowiednie dla grupy produktów.

Jeśli ktoś chce wiedzieć, czy dotyczy to jego produktu, powinien zapoznać się z rozporządzeniem delegowanym dla danej grupy produktów, gdy tylko zostanie opublikowane, i do tego czasu mapować, które komponenty produktu mogłyby być samodzielnie istotne dla paszportu połączonego.

Na czym to się opiera

Samo rozporządzenie znajduje się na EUR-Lex. Podajemy odniesienia dla każdego stwierdzenia; nie musisz nam wierzyć.

Co konkretnie należy zrobić

Czego się od Pana/Pani oczekuje

ESPR reguluje cyfrowy paszport produktu na poziomie produktu wprowadzanego na rynek, a nie automatycznie na poziomie każdego zawartego w nim komponentu. Jednak "produkt" nie zawsze jest tym samym co "jedna całość fizyczna" — i to właśnie sprawia, że kwestia staje się skomplikowana dla przedsiębiorstwa, które produkuje lub importuje produkty złożone.

Ustalenie, co jest produktem podlegającym identyfikacji

Artykuł 12 ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) zobowiązuje do unikalnego kodu identyfikacyjnego dla każdego produktu. To, co liczy się za "jeden produkt", określane jest dla każdej grupy produktów w akcie delegowanym. Dla producenta zatrudniającego od 10 do 100 pracowników oznacza to w praktyce, że należy ponownie przeanalizować podział asortymentu: czy pralka to jeden produkt z jednym paszportem, czy silnik i moduł elektroniki w jej wnętrzu również otrzymują własny kod identyfikacyjny, ponieważ sami podlegają grupie produktów? To rozróżnienie określa, czy unikalny kod identyfikacyjny dla każdego produktu wystarczy, czy też potrzebna jest struktura kodów podrzędnych.

Dostosowanie projektu technicznego do struktury produktu

Artykuł 11 ESPR opisuje, jak cyfrowy paszport produktu jest technicznie skonstruowany, włącznie z możliwością łączenia paszportów. Dla przedsiębiorstw, które składają produkty z części mających własny obowiązek paszportowania — takich jak bateria w urządzeniu elektrycznym — oznacza to, że paszport produktu końcowego nie może funkcjonować niezależnie od paszportu tej części. To, w jaki sposób te dwa paszporty praktycznie się łączą, zależy od grup produktów, które są zaangażowane; zobacz jak wiele cyfrowych paszportów produktu dla jednego produktu współpracuje ze sobą na sposób, w jaki ta współpraca jest ukonstruowana.

Podejmowanie decyzji, czy komponenty będą ze sobą powiązane, czy pozostaną niezależne

Gdy komponent sam w sobie podlega obowiązkowi paszportu produktu, pojawia się pytanie, czy paszport ten odnosi się do paszportu produktu końcowego, czy odwrotnie, czy oba. Nie jest to kwestia preferencji, lecz tego, co projekt techniczny określony w artykule 11 dopuszcza i co wymagają przepisy dotyczące grupy produktów. Dla średniego przedsiębiorstwa, które na przykład kupuje silniki i przetwarza je w swój własny produkt końcowy, oznacza to, że z góry musi być jasne, kto zarządza którym paszportem i jak. paszporty są ze sobą powiązane.

Zapewnienie, że kod identyfikacyjny wskazuje prawidłowy poziom

Unikalny kod identyfikacyjny przypisany przypadkowo na nieprawidłowym poziomie — na przykład jeden kod dla całej linii produktów zamiast dla każdego produktu z osobna — prowadzi do paszportu, który nie odpowiada wymogom artykułu 12. Dla przedsiębiorstw pracujących z produkcją partiami (ten sam kod dla całej partii) jest to rzeczywisty punkt wymagający uwagi: kod musi wskazywać poziom wymagany przepisami dla danej grupy produktów, nie poziom, który jest administracyjnie najłatwiejszy.

Gdzie w praktyce dochodzi do błędów

Producent sprzętu kuchennego traktuje rozdzielną baterię w mikserze ręcznym jako akcesoriom, bez sprawdzenia, czy ta bateria nie podlega rozporzedzeniu w sprawie baterii i czy nie ma oddzielnego obowiązku paszportu. Produkt końcowy otrzymuje paszport, bateria nie — choć może być sprzedawana i wymieniana oddzielnie.

Importer mebli z zintegrowaną elektroniką (oświetlenie, części regulowane) zakłada, że jeden paszport dla całego mebla jest wystarczający, bez zbadania, czy moduł elektroniczny nie podlega innej grupie produktów z własnymi wymogami.

Przedsiębiorstwo, które łączy części od różnych dostawców w produkt końcowy, przypisuje produktowi końcowemu nowy kod identyfikacyjny, ale w ten sposób traci przegląd kodów identyfikacyjnych, które dostawcy przypisali już do swoich części. W przypadku akcji wycofania produktu z rynku nie można już powiązać, który paszport należy do której części.

Producent samodzielnie decyduje, bez zwracania uwagi na zasady dotyczące grupy produktów, że "jedno paszportem na jednostkę sprzedaży" jest normą praktyczną — i odkrywa dopiero później, że delegowany akt dla tej grupy produktów przyjmuje inne założenie.

Przedsiębiorstwo ręcznie aktualizuje paszport produktu końcowego po zmianie w komponencie, ale paszport tego komponentu pozostaje niezmieniony, w wyniku czego oba paszporty nie są ze sobą zgodne.

Co możesz udokumentować

Przegląd dla każdej grupy produktów tego, co zgodnie z mającym zastosowanie delegowanym aktem uważa się za "produkt": produkt końcowy, moduł lub oba.
Schemat struktury produktu wskazujący, które komponenty mają własny obowiązek posiadania paszportu, a które nie.
Porozumienia z dostawcami dotyczące tego, kto przypisuje i zarządza kodem identyfikacyjnym komponentu, oraz jak informacja ta jest przekazywana podczas montażu produktu końcowego.
Procedura przypisania unikalnego kodu identyfikacyjnego na każdym poziomie wymaganym przez przepisy, w tym tego, kto w przedsiębiorstwie o tym decyduje.
Udokumentowana metoda powiązania paszportów, dzięki której zmiany w paszporcie komponentu można również znaleźć w paszporcie produktu końcowego.
Dokumentacja rozważań podjętych w przypadku wątpliwości dotyczących poziomu podziału — przydatne w przypadku przyszłej kontroli lub pytań nadzorcy.

Prodpas.eu udostępnia szablony do rejestracji struktury produktu oraz do porozumień z dostawcami dotyczących kodów identyfikacyjnych, dzięki czemu udokumentowanie tego nie musi być wymyślane od nowa dla każdej grupy produktów.

Nie jest to porada prawna. Ta strona zawiera ogólne informacje o regulacjach, których dotyczy ta platforma. Nie znamy twojej sytuacji. W razie wątpliwości dotyczących twojego przypadku skonsultuj się z prawnikiem lub właściwym organem nadzoru.

Napisane za pomocą AI na podstawie powyższych źródeł, sprawdzone przez człowieka 2026-08-22. Coś nie gra? Daj nam znać — korekty mają priorytet.